Ey Peygamberler Diyârı…

Sen çocukluğumun düşlerinde yeşeren, gençliğimin hayallerinde filizlenen ve dualarımda kabul bulan kutlu şehirsin. Seni dinleyerek büyüdüm; seni tanıdığımı sandım, ta ki vuslat vakti gelinceye dek… Sana vardığımda kendi vatanıma varmış olmanın verdiği haz ile sokaklarında dolaştım. Sokaklarındaki kardeşlerimin yüzündeki tebessüme vesile olmanın süruruyla geç kalmışlığıma utandım. Lâkin aynı sokaklarda küffârın elini kolunu sallayarak dolaşması yüreğimi dağladı. Ecdâdımın emâneti olan bu mübârek topraklarda, hayatımda ilk kez kalbimden bir parçanın bir şehirde kaldığını hissettim. Bedenim geri döndü; fakat gönlüm hâlâ Kudüs’ün taşlarında, göğe yükselen minârelerinde, dualarının ufkunda kaldı.

Ey Kudüs, sen bana yalnızca bir yolculuk değil; ömrümün geri kalanına sirâyet eden bir imtihan, bir özlem, bir emânet bıraktın.