Benim adım Ayşe çevik. Ankaralı 38 yaşında 3 çocuk annesiyim. Görmediğim çok özlediğim Mescidi Aksa’ya gönülden bağlıyım.

Nasıl güleyim Kudüs ağlarken diyen Selahaddin’i Eyyubi’nin dert edindiği konuya karşı gösterdiği ehemmiyet ve sonunun zaferle sonuçlanması aslında bizlere tecrübe edilmiş bir örnek olmalı.

Hak er ya da geç galip olacaktır. Bu zülüm sürerken kimin ne kadar dertlendiği ve çaba gösterdiğinin hesabı sorulacaktır. Mescidi Aksa’ya ilk girdiğim an sanki boynu bükük, yaralı hüzünlü bir dostuma kavuşmuş gibi hissettim. Neredeydin bunca zaman der gibiydi, haklıydı çok fazla dünyalık kokuyorduk.

Kudüs’üm, ilk kıblemiz, miraç şehri, peygamberlik ve bereket diyarı. Böyle mukaddes bir şehire gitmemize vesile olan tüm Kudüs Kumbara bağışçılarının bizim kapı kapı attığımız her adımda onlarında ayak izleri var.

Mescidi aksamda sabah namazının tazeliği, duruluğu, yatsı namazında esen ılık rüzgar, Filistinli kardeşlerimizin güler yüzü… Gitmeden görmeden hissedilmiyor orada var olmamızın anlamı. Şimdi vazifem Kudüs’ü yaşamak, anlatmak. Kapılardan geri çevrilince anladık bir nebzede olsa kardeşlerimizin yaralarını ve dik duruşlarını.

Rabbim ömrümüze Kudüs bereketi versin. İslam ordusuna tez vakitte Kudüsüm’ün fethine kavuştursun. Bizleri de bu yolda hizmetkar eylesin. AMİN.